Shkruan: Skenderbeg Klaiqi
Kur mërgata flet me zemër, e disa përgjigjen me frikë!
Ka fjalë që nuk të zemërojnë — të lëndojnë.
Dhe kjo është pikërisht ajo që ndjeva kur dëgjova deklarata fyese ndaj mërgatës, nga një njeri për të cilin dikur kishim respekt. Për gjuhën, për zërin, për mendimin e matur. Sot, mbetet vetëm zhgënjimi.
Si prind në mërgatë, pyes veten:
çfarë frike është kjo ndaj nesh?
Si mundet që mërgata — që për dekada ka mbajtur gjallë lidhjen me atdheun — të shihet sot si problem, si fajtor, si pengesë?
Ne nuk jemi statistika.
Ne jemi prindër që rrisim fëmijë larg shtëpisë, me mall në zemër dhe me shqipen në gojë.
Ne jemi ata që udhëtojmë me ditë të tëra, me makina të mbushura me lodhje, vetëm që fëmijët tanë të shkelin tokën e gjyshërve të tyre.
Ne u mësojmë fëmijëve tanë:
– kush janë
– nga vijnë
– dhe pse nuk duhet ta harrojnë kurrë atdheun
Ndërkohë, për vite të tëra, askush nuk u mor me ne.
Askush nuk na dëgjoi.
Askush nuk na falënderoi.
E sot, papritur, na tregoni me gisht.
Ndryshimet politike nuk bëhen duke fyer mërgatën.
Nuk bëhen duke na hedhur fajin për gjithçka.
Me këtë gjuhë, ju nuk na largoni — na bashkoni edhe më shumë. Na shtyni të kërkojmë dikë që të paktën na kupton, ose na flet me respekt.
Është e dhimbshme të dëgjosh këto fjalë nga dikush që e kemi quajtur intelektual.
Sepse një intelektual i vërtetë nuk përçan, nuk frikësohet nga qytetari i vet, nuk i nënçmon ata që kanë sakrifikuar.
Mërgata nuk mund të kuptohet nga larg.
Duhet ta kesh jetuar ndarjen.
Duhet ta kesh parë fëmijën të rritet mes dy botëve.
Duhet ta dish çfarë do të thotë ta duash atdheun pa qenë aty.
Ky është reagimi im ndaj deklaratave fyese të z. Paqarizi.
Jo me urrejtje — por me dhimbje, zhgënjim dhe dashuri për atë që nuk na ka lënë kurrë: atdheun.
Skenderbeg Klaiqi
Mërgatë, 12.01.2026