New York , 27 shtator -Nga Nju Jorku vjen një pyetje që vështirë të mos shtrohet: pse Edi Rama dhe Aleksandar Vučić nuk e përmendën në fjalimet e tyre në Asamblenë e Përgjithshme të OKB-së aktgjykimin e 16 shtatorit në Hagë, ku katër ish-drejtues të UÇK-së u dënuan me gjithsej 81 vjet burgim?, shkruan gazeta zvicerane në shqip LeCanton27.ch
Por, më 16 shtator 2026, Dhomat e Specializuara të Kosovës në Hagë shpallën fajtorë Hashim Thaçin, Kadri Veselin, Rexhep Selimin dhe Jakup Krasniqin për krime lufte. Thaçi dhe Krasniqi u dënuan me nga 25 vjet, Veseli me 18 dhe Selimi me 13 vjet burgim. Vetë Dhomat e Specializuara sqaruan se të katër u shpallën të pafajshëm për krime kundër njerëzimit.
Një heshtje që ngre pikëpyetje në sallën e Asamblesë së Përgjithshme të OKB-së
Vetëm një javë më vonë, dy liderë të rëndësishëm shqiptarë e serbë u ngjitën në tribunën e OKB-së në Nju Jork.
Edi Rama, në fjalimin e Shqipërisë në Sesionin e 81-të, zgjodhi inteligjencën artificiale si temën qendrore. Ai foli për rreziqet e manipulimit digjital, dezinformimin, demokracinë dhe sovranitetin në epokën e AI-së. Në tekstin zyrtar të fjalimit të publikuar nga Qeveria shqiptare nuk gjendet as “Kosovë”, as “Thaçi”, dhe as një referencë ndaj aktgjykimit të Hagës.
Ndërsa Aleksandar Vučić, në fjalimin e tij më 23 shtator, foli në mënyrë të drejtpërdrejtë për Kosovën, Rezolutën 1244, Marrëveshjen e Brukselit dhe Asociacionin e komunave me shumicë serbe. Por edhe në tekstin zyrtar të publikuar nga qeveria serbe nuk ka referencë ndaj aktgjykimit të 16 shtatorit apo emrave të katër ish-drejtuesve të UÇK-së.
Dhe këtu nis pyetja.
Pse?
A ishte një zgjedhje e vetëdijshme diplomatike për të mos e çuar çështjen e Hagës në tribunën e OKB-së?
A kishte Rama arsye për të mos e përmendur një aktgjykim që kishte shkaktuar reagime të forta në Kosovë dhe në Shqipëri?
Dhe, nga ana tjetër, pse Vučić, i cili në të njëjtin fjalim e vendosi Kosovën në qendër të argumentimit të Serbisë, nuk e përdori aktgjykimin e Hagës për të forcuar argumentin e Beogradit?
Kjo është veçanërisht interesante sepse vetëm disa ditë pas aktgjykimit, Rama kishte folur publikisht për Hashim Thaçin në një mbrëmje gala në Nju Jork, duke shprehur mbështetje të fortë për ish-presidentin e Kosovës dhe duke e quajtur atë “George Washingtonin e Kosovës”.
Pra, Rama foli për Thaçin në Nju Jork, por jo në foltoren e Asamblesë së Përgjithshme të OKB-së.
Ndërsa Vučić foli për Kosovën në OKB, por nuk e përmendi aktgjykimin e Hagës, ndonëse vendimi ishte shpallur vetëm shtatë ditë më parë.
A është kjo thjesht zgjedhje e agjendës së fjalimeve?
A është diplomaci?
Apo ka një llogari tjetër politike pas kësaj heshtjeje?
Nuk kemi prova publike për të dhënë një përgjigje përfundimtare. Por në diplomacinë ndërkombëtare, ndonjëherë ajo që nuk thuhet mund të jetë po aq interesante sa ajo që thuhet.
Dhe pikërisht këtu qëndron pyetja që mbetet për Tiranën, Prishtinën dhe Beogradin:
Nëse aktgjykimi i Hagës me 81 vjet burg ishte një ngjarje kaq e rëndësishme për Kosovën dhe rajonin, pse nuk u dëgjua asnjë fjalë për të nga dy liderët që përfaqësojnë dy anët kryesore politike të kësaj çështjeje, pikërisht në skenën më të madhe diplomatike të botës – Asamblenë e Përgjithshme të OKB-së?