Hagë, 6 shtator -Aktgjykimi i shkallës së parë është caktuar për 16 shtator 2026, në orën 10:00, bëhet fjalë për Hashim Thaçin, Kadri Veselin, Rexhep Selimin dhe Jakup Krasniqin. Ky verdikt po pritet me mjaft intersimit nga famijeret e tyre dhe mediat kosovare dhe te tjera, njofton gazeta zvicerane ne shqip LeCanton27.ch
Pra, më 16 shtatori 2026 mund të jetë një nga datat më të rëndësishme juridike dhe politike për Kosovën që nga përfundimi i luftës.
Akuzat përfshijnë gjashtë kategori krimesh kundër njerëzimit — përndjekje, burgosje, akte të tjera çnjerëzore, torturë, vrasje dhe zhdukje me forcë — si dhe katër kategori krimesh lufte, ndër to arrestim/ndalim i paligjshëm, trajtim mizor, torturë dhe vrasje.
Denimi eventual i Hashim Thacit dhe te tjereve ne Hagë a denon Kosoven dhe UCK-në ?
JO, një dënim i Hashim Thaçit dhe bashkë të akuzuarve nuk është dënim i Kosovës dhe as dënim i UÇK-së si organizatë. Gjykata Speciale vetë e përcakton qartë mandatin: ajo gjykon përgjegjësinë penale individuale dhe nuk gjykon grupe, organizata apo etni.
Disa analist sepkulojne se se nese Gjykata sepciale i denon Hahsim Thacn dhe te tjret me burg do te luhgatet pamvrsia, shteti i Kosoves ? Sa qednron kjo kur dihet se Gykata Penale nderkmbetare ne Hage e ka dhe vderdikitn se pamvrssi e Koves ehste ekgjtime dhe ska kthim mbrapa etj..
Po, kjo është një çështje që shpesh ngatërrohet në debatet politike. Nëse pyetja është nëse një dënim i mundshëm i Hashim Thaçit, Kadri Veselit, Rexhep Selimit ose Jakup Krasniqit do ta rrëzonte apo juridikisht do ta zhvlerësonte pavarësinë e Kosovës, përgjigjja është: jo.
Ka disa dallime shumë të rëndësishme:
1. Gjykata Speciale nuk është gjykatë që vendos për statusin e Kosovës
Dhomat e Specializuara të Kosovës në Hagë gjykojnë persona dhe akuza konkrete penale, jo vlefshmërinë e shtetit të Kosovës apo të Deklaratës së Pavarësisë.
Në rastin Thaçi et al., për shembull, gjykimi lidhet me akuza për krime të pretenduara gjatë luftës. Aktualisht, vendimi përfundimtar është caktuar për 16 shtator 2026.
Pra, edhe nëse dikush dënohet me një dënim të rëndë, juridikisht kjo do të thotë: “Ky person u shpall fajtor për këto vepra penale”, jo “Kosova nuk është shtet”.
2. Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë dha një opinion shumë të rëndësishëm
Këtu është pika që ke parasysh. Më 22 korrik 2010, Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë (GJND/ICJ) u shpreh me 10 vota kundër 4 se Deklarata e Pavarësisë së Kosovës e 17 shkurtit 2008 nuk e kishte shkelur të drejtën ndërkombëtare.
Madje, GJND arriti në përfundimin se deklarata nuk kishte shkelur as Rezolutën 1244 dhe as Kornizën Kushtetuese të atëhershme.
3. Atëherë a mund të “lëkundet” shteti i Kosovës?
Politikisht – po, mund të ketë tronditje.
Nëse ish-udhëheqësit kryesorë të UÇK-së dhe të institucioneve të para të Kosovës do të dënoheshin, kjo mund të kishte pasoja të mëdha politike, morale dhe emocionale në Kosovë. Mund të krijonte debat për historinë e luftës, legjitimitetin e elitës politike etj.
Edhe nëse një gjykatë do të shpallte fajtor një ose disa individë për vepra të caktuara, kjo nuk do të nënkuptonte automatikisht se çdo pjesëtar i UÇK-së ishte fajtor, as se lufta e Kosovës si e tillë ishte e paligjshme, dhe aq më pak se Republika e Kosovës nuk ekziston.
Kjo është pikërisht arsyeja pse duhet të jemi shumë të kujdesshëm me deklaratat politike që thonë se “nëse dënohen Thaçi dhe të tjerët, bie Kosova”.
Kjo është më shumë një tezë politike sesa një përfundim juridik.
Në fakt, sot kemi një situatë shumë konkrete: pavarësia e Kosovës vazhdon të jetë fakt juridik dhe politik ndërkombëtar, ndërsa procesi në Hagë është një proces penal ndaj individëve. GJND-ja në vitin 2010 konstatoi se Deklarata e Pavarësisë nuk kishte shkelur të drejtën ndërkombëtare.
Analizo skenarin më ekstrem: çfarë do të ndodhte me Kosovën nëse Gjykata Speciale do t’i dënonte të katër ish-krerët me burgim të gjatë – politikisht, juridikisht dhe ndërkombëtarisht
Gjykata Speciale ka mandat për përgjegjësi penale individuale. Dokumenti zyrtar i gjykatës e përshkruan shprehimisht juridiksionin si “individual criminal responsibility only”.
Pra, edhe në skenarin ku të katër dënohen: Thaçi/Veseli/Selimi/Krasniqi → përgjegjësi eventuale individuale për krime të provuara.
Nuk ekziston ky zinxhir juridik: dënimi i individëve → UÇK-ja shpallet kriminale → lufta shpallet e paligjshme → Republika e Kosovës zhduket.
Çfarë do të thotë kjo në praktikë?
Nëse, hipotetikisht, Thaçi, Veseli, Krasniqi ose Selimi shpallen fajtorë, vendimi do të thotë: Gjykata ka konstatuar përgjegjësi penale të individëve për krimet konkrete të provuara përtej standardit të kërkuar nga gjykata. Nuk do të thotë automatikisht:“Kosova është fajtore.” as: “UÇK-ja është organizatë kriminale.”.. Kjo është shumë e rëndësishme, sepse UÇK-ja si organizatë nuk është palë e akuzuar në proces. Vetë KSC thotë se grupet dhe organizatat nuk mund të vihen në gjyq para saj.
Më poshtë po e bëj si analizë juridike dhe politike, duke ndarë qartë atë që mund të thotë një aktgjykim për katër individët nga ajo që mund të nënkuptojë politikisht për UÇK-në si organizatë dhe për narrativën historike të Kosovës.
SKENARI I PARË: PAFAJËSI
Ky do të ishte skenari më i fuqishëm politikisht për mbrojtjen dhe për pjesën e shoqërisë kosovare që e konsideron procesin si një përpjekje për kriminalizimin e luftës. Nëse gjykata i shpall të katër të pafajshëm për akuzat kryesore, mesazhi juridik do të ishte:
Prokuroria nuk ka arritur ta provojë përtej standardit të kërkuar penal përgjegjësinë individuale të të akuzuarve. Kjo nuk do të thotë se gjykata deklaron se asnjë krim nuk ka ndodhur. Do të thotë se nuk është provuar përgjegjësia penale e këtyre katër personave përtej dyshimit të arsyeshëm.
Çfarë do të nënkuptonte për UÇK-në?
Politikisht do të ishte një goditje shumë e fortë ndaj narrativës se udhëheqja e UÇK-së kishte krijuar një ndërmarrje kriminale të organizuar.
Do të dëgjonim menjëherë argumentin: “U gjykuan drejtuesit kryesorë dhe nuk u provua përgjegjësia e tyre.”. Por duhet bërë kujdes: pafajësia e katër individëve nuk është aktgjykim historik që çdo pjesëtar i UÇK-së ka qenë i pafajshëm, as nuk mohon automatikisht krimet individuale të kryera gjatë luftës.
Për Kosovën, mund të krijonte një moment të madh politik dhe emocional: Rehabilitim moral të figurave të akuzuara; forcim të narrativës së luftës çlirimtare; presion për rishikim të mënyrës se si është trajtuar lufta në diskursin ndërkombëtar; dobësim të argumenteve politike serbe që e paraqesin UÇK-në si organizatë kriminale.
SKENARI I DYTË: DËNIM PËR DISA AKUZA
Ky është një nga skenarët më interesantë. Gjykata mund të arrijë në përfundimin se disa akuza janë provuar, ndërsa të tjerat jo.
Për shembull, mund të ketë dallim midis: Një të akuzuari dhe tjetrit; një forme përgjegjësie dhe një forme tjetër; një krimi dhe një krimi tjetër; një periudhe ose vendndodhjeje dhe një tjetre.
Në këtë rast, do të ishte gabim politik të thuhej thjesht “Haga dënoi UÇK-në”. Gjykata do të kishte dhënë një vendim shumë më të nuancuar mbi përgjegjësinë individuale të secilit të akuzuar.
Nëse, për shembull, një person dënohet për një numër të kufizuar veprash, ndërsa lirohet nga akuzat më të gjera që lidhen me një ndërmarrje të përbashkët kriminale, efekti historik do të ishte shumë ndryshe nga një dënim që pranon pothuajse të gjithë teorinë e Prokurorisë.
SKENARI I TRETË: DËNIM PËR SHUMICËN E AKUZAVE
Ky do të ishte skenari më i rëndë politikisht për Kosovën dhe për figurat kryesore të luftës. Nëse gjykata do të konstatonte se Prokuroria ka provuar përgjegjësinë penale për një pjesë të madhe të akuzave, atëherë do të krijohej një aktgjykim shumë i rëndësishëm juridik dhe historik.
Por edhe këtu duhet bërë një dallim themelor: Dënimi i Thaçit ≠ dënimi i UÇK-së.
Megjithatë, nëse gjykata konstaton se krimet janë kryer si pjesë e një sulmi të gjerë e sistematik nga persona të lidhur me strukturat e UÇK-së, atëherë ndikimi simbolik mbi perceptimin ndërkombëtar të UÇK-së do të ishte shumë më i madh. Kjo është pikërisht arsyeja pse ky aktgjykim pritet me kaq shumë tension në Kosovë.
Po sikur të dënohet njëri dhe të lirohen të tjerët? Ky është një skenar krejtësisht real. Gjykata nuk është e detyruar t’i trajtojë katër të akuzuarit në mënyrë identike. Mund të konstatojë se provat janë të mjaftueshme ndaj njërit, por jo ndaj tjetrit.
Kjo do të ishte jashtëzakonisht e rëndësishme politikisht. Sepse pyetja nuk do të ishte më: “A është UÇK-ja fajtore?” por: “Çfarë përgjegjësie individuale provoi gjykata për secilin prej katër drejtuesve?”. Dhe kjo është pyetja juridikisht korrekte.
Një pikë shumë e rëndësishme: 134 dëshmitarë dhe mijëra prova
Sipas Dhomave të Specializuara, në gjykim kanë dëshmuar 134 dëshmitarë, ndërsa faza e provave u mbyll më 18 dhjetor 2025. Deklaratat përmbyllëse u zhvilluan nga 9 deri më 18 shkurt 2026.
Kjo është arsyeja pse gjykata e shtyu afatin për aktgjykimin dhe e caktoi përfundimisht shpalljen më 16 shtator. Vetë gjykata ka theksuar vëllimin dhe kompleksitetin e materialit provues.
Prandaj, çdo parashikim se “patjetër do të dënohen” ose “patjetër do të lirohen” duhet marrë me shumë rezervë.
Dhe çfarë ndodh me UÇK-në pas aktgjykimit?
Këtu është, sipas meje, pyetja më e madhe politike. Në rast pafajësie: UÇK-ja del politikisht më e fuqishme. Mund të argumentohet se tentativa për ta lidhur udhëheqjen politike të luftës me një strukturë kriminale nuk u provua.
Në rast dënimesh të kufizuara: Narrativa ndahet në dysh. Mund të thuhet: “U provuan krime konkrete dhe përgjegjësi konkrete, por jo domosdoshmërisht teoria më e gjerë për udhëheqjen e UÇK-së.”
Ky do të ishte ndoshta skenari më kompleks për interpretim. Në rast dënimesh të gjera: Goditja politike do të ishte shumë më e madhe.
Serbia do ta përdorte menjëherë si argument ndërkombëtar. Kundërshtarët politikë të ish-drejtuesve të UÇK-së në Kosovë do ta përdornin për rishikimin e historisë politike të pasluftës.
Por edhe atëherë: Gjykata do të kishte dënuar persona për përgjegjësi penale, jo popullin e Kosovës dhe jo të drejtën e Kosovës për të luftuar kundër regjimit të Millosheviqit.
Përfundimi im, unë do ta ndaja në tri nivele:
1. Juridikisht:
Gjykata vendos për përgjegjësinë penale individuale të Thaçit, Veselit, Selimit dhe Krasniqit.
2. Historikisht:
Aktgjykimi mund të ndikojë fuqishëm në mënyrën se si interpretohet një pjesë e historisë së luftës së Kosovës.
3. Politikisht:
Çfarëdo rezultati të dalë më 16 shtator, ai do të përdoret nga palë të ndryshme për të mbështetur narrativat e tyre për UÇK-në, Kosovën dhe Serbinë.
Dhe pikërisht këtu qëndron dallimi që duhet ruajtur: Një individ mund të dënohet pa u dënuar një popull. Një komandant mund të mbajë përgjegjësi për një krim pa u kriminalizuar domosdoshmërisht e gjithë lufta. Dhe një pafajësi nuk është automatikisht provë se asnjë krim nuk ka ndodhur.
Po, nëse dënohet Thaçi, a dënohet edhe UÇK-ja?
16 shtatori 2026 mund të jetë një nga datat më të rëndësishme juridike dhe politike për Kosovën që nga përfundimi i luftës. Atë ditë, në Hagë, Dhomat e Specializuara të Kosovës do të shpallin aktgjykimin e shkallës së parë ndaj Hashim Thaçit, Kadri Veselit, Rexhep Selimit dhe Jakup Krasniqit.
Por pyetja që do të dominojë Kosovën nuk është vetëm “A do të dënohet Thaçi?”. Pyetja shumë më e madhe do të jetë: Nëse dënohet një prej drejtuesve kryesorë të UÇK-së, a nënkupton kjo se është dënuar edhe vetë UÇK-ja?
Përgjigjja juridike është jo. Por përgjigjja politike dhe historike është shumë më komplekse.
1. Gjëja e parë që duhet kuptuar: gjykata nuk po gjykon UÇK-në. Kjo është pika ku mund të lindë konfuzioni më i madh. Dhomat e Specializuara nuk kanë në bankën e të akuzuarve “UÇK-në” si subjekt juridik. Në bankën e të akuzuarve janë katër persona konkretë.
Aktakuza i ngarkon ata me përgjegjësi individuale penale për gjashtë krime kundër njerëzimit dhe katër krime lufte: përndjekje, burgosje, akte të tjera çnjerëzore, torturë, vrasje, zhdukje me forcë, arrestim/ndalim të paligjshëm dhe trajtim mizor.
2. Por pse atëherë një dënim do të kishte kaq shumë peshë për UÇK-në? Sepse Prokuroria nuk e ka ndërtuar çështjen vetëm rreth disa incidenteve të izoluara. Sipas aktakuzës, krimet pretendohet se janë kryer nga pjesëtarë të UÇK-së në periudhën mars 1998 – shtator 1999, në disa vende të Kosovës dhe në Kukës e Cahan në Shqipërinë e Veriut, në kuadër të asaj që Prokuroria e përshkruan si sulm të gjerë dhe sistematik ndaj personave të dyshuar si kundërshtarë të UÇK-së.
3. Tre format e përgjegjësisë janë vendimtare. Në materialet e Dhomave të Specializuara për këtë çështje përmenden, ndër të tjera: ndërmarrja e përbashkët kriminale (JCE); ndihma dhe bashkëpunimi në kryerjen e krimeve; përgjegjësia penale si epror.
4. SKENARI I PARË: Thaçi dhe të tjerët shpallen të pafajshëm
Ky do të ishte rezultati më i fuqishëm për mbrojtjen e tyre dhe për ata që kanë argumentuar se procesi nuk ka mundur të provojë përgjegjësinë individuale të drejtuesve të UÇK-së.
Por edhe këtu duhet shumë kujdes. Pafajësia nuk do të thotë se gjykata ka deklaruar se nuk ka ndodhur asnjë krim. Do të thotë se Prokuroria nuk ka arritur të provojë përgjegjësinë penale të të akuzuarve sipas standardit të kërkuar. Në aspektin politik, megjithatë, efekti do të ishte i jashtëzakonshëm.
Mund të dëgjohej: “U gjykuan drejtuesit kryesorë të UÇK-së dhe përgjegjësia e tyre nuk u provua.”. Kjo do ta dobësonte ndjeshëm narrativën se udhëheqja politike e UÇK-së ishte pjesë e një strukture kriminale.
5. SKENARI I DYTË: disa akuza provohen, të tjerat jo
Ky mund të jetë skenari më interesant juridikisht. Gjykata mund të arrijë në përfundimin se disa akuza janë provuar përtej dyshimit të arsyeshëm, ndërsa të tjera jo. Madje mund të ketë dallime të konsiderueshme midis katër të akuzuarve.
Dhe kjo është shumë e rëndësishme: Nuk është e thënë që katër personat të marrin të njëjtin rezultat, Njëri mund të dënohet, Tjetri mund të lirohet, Një tjetër mund të dënohet vetëm për disa pika, Ky është pikërisht ku duhet të shmanget slogani politik: “Haga dënoi UÇK-në.” Jo! Duhet pyetur: Për cilin krim? Për cilin të akuzuar? Për cilën formë përgjegjësie? Për cilat prova?
6. SKENARI I TRETË: dënim i gjerë
Ky do të ishte skenari me ndikimin më të madh politik. Nëse gjykata do të pranonte në masë të madhe argumentet e Prokurorisë dhe do të shpallte fajtorë një ose disa prej të akuzuarve për një pjesë të konsiderueshme të akuzave, atëherë Serbia do ta përdorte menjëherë aktgjykimin si argument politik ndërkombëtar.
Do të dëgjonim: “Edhe drejtuesit e UÇK-së u dënuan për krime.” Por edhe këtu duhet të bëhet dallimi. Aktgjykimi do të ishte kundër individëve.
Nuk do të ishte një vendim që: shpall Kosovën fajtore; shpall popullin shqiptar fajtor; mohon ekzistencën e represionit serb; mohon krimet e kryera ndaj shqiptarëve; shpall të paligjshme aspiratën për çlirimin e Kosovës. Këto janë çështje të ndryshme.
7. A mund të “dënohet” UÇK-ja historikisht edhe nëse nuk dënohet juridikisht?
Po, Këtu fillon dimensioni politik. Nëse gjykata konstaton se disa prej drejtuesve të saj kanë mbajtur përgjegjësi penale për krime të kryera nga persona të lidhur me strukturat e UÇK-së, kjo do të ndikojë në mënyrën se si një pjesë e botës e lexon historinë e luftës.
Por kjo nuk do të thotë se çdo luftëtar i UÇK-së apo vetë ideja e rezistencës ndaj regjimit të Millosheviqit është kriminalizuar. Një ushtri, lëvizje ose forcë politike mund të ketë një qëllim historik të konsideruar legjitim, ndërsa individë të lidhur me të mund të kryejnë krime. Kjo është një nga parimet themelore të përgjegjësisë individuale në të drejtën penale ndërkombëtare.
8. Këtu qëndron paradoksi i madh i këtij gjykimi
UÇK-ja është pjesë e historisë së çlirimit të Kosovës. Por kjo nuk krijon imunitet nga përgjegjësia penale individuale.
Në të njëjtën kohë: Një krim i kryer nga një pjesëtar i UÇK-së nuk e bën automatikisht kriminale të gjithë UÇK-në. Ky është ekuilibri që duhet të ruhet. Prandaj një gazetar që analizon aktgjykimin më 16 shtator duhet të bëjë shumë kujdes me formulimet.
9. Një element që shpesh harrohet: numri dhe pesha e provave
Ky nuk ka qenë një proces simbolik. Procedura gjyqësore ka zgjatur më shumë se tre vjet. Gjykata thotë se kanë dëshmuar 134 dëshmitarë: 125 të thirrur nga Prokuroria, dy nga Mbrojtja e Viktimave dhe shtatë nga mbrojtja. Për më tepër, janë pranuar edhe 164 deklarata dëshmitarësh në formë të shkruar.
Procesi provues u mbyll në dhjetor 2025 dhe deklaratat përfundimtare u zhvilluan në shkurt 2026. Vetë trupi gjykues ka thënë se koha shtesë për vendimmarrje lidhej me vëllimin e provave dhe kompleksitetin e çështjes, duke kërkuar një vlerësim të plotë dhe të arsyetuar të materialit provues.
Kjo do të thotë se një analizë serioze nuk mund të bazohet vetëm në titullin: “Thaçi u dënua” ose “Thaçi u lirua”. Duhet lexuar arsyetimi i gjykatës.
10. Çfarë do të ishte vendimtare në aktgjykim?
Nëse do të doja të kuptoja menjëherë ndikimin e aktgjykimit mbi UÇK-në, do të shikoja këto gjashtë pika:
1. A u provua ekzistenca e strukturës së pretenduar kriminale?
Jo thjesht nëse pati krime, por si i lidh gjykata ato me strukturat përkatëse.
2. A u provua pjesëmarrja individuale e Thaçit?
Ky është thelbi.
3. Në çfarë forme përgjegjësie?
JCE? Ndihmë dhe bashkëpunim? Përgjegjësi si epror?
4. Për cilat krime?
Vrasje? Torturë? Përndjekje? Zhdukje? Ndalim? Trajtim mizor?
5. Sa e gjerë është përgjegjësia e konstatuar?
Një numër i kufizuar incidentesh është juridikisht dhe historikisht shumë ndryshe nga pranimi i një teorie të gjerë kriminale.
6. Çfarë thotë gjykata për qëllimin dhe kontekstin?
Kjo mund të jetë pjesa më e rëndësishme për debatin historik.
11. Po viktimat?
Këtu duhet të jemi po aq të qartë. Nëse gjykata dënon dikë, kjo nuk duhet të përdoret për të mohuar vuajtjet e viktimave shqiptare gjatë luftës. Por as viktimat e krimeve të pretenduara të kryera nga pjesëtarë të UÇK-së nuk duhet të harrohen.
Drejtësia nuk duhet të jetë garë mes viktimave.
Një krim kundër një shqiptari, serbi, romi apo pjesëtari të një komuniteti tjetër nuk bëhet më pak krim për shkak të identitetit të viktimës. Në fakt, aktakuza e Prokurorisë përfshin pretendime për viktima nga komunitete të ndryshme etnike, përfshirë shqiptarë, serbë, romë dhe të tjerë. Kjo është arsyeja pse analiza duhet të jetë juridike, jo hakmarrëse.
12. Çfarë do të ndodhë me Kosovën pas 16 shtatorit?
Pavarësisht rezultatit, Kosova nuk do të jetë më e njëjta politikisht. Nëse ka pafajësi: Mund të kemi një valë të fuqishme të rehabilitimit politik dhe moral të figurave të UÇK-së.
Nëse ka dënime të kufizuara: Do të hapet debati më kompleks: “Krime individuale po — kriminalizim i UÇK-së jo?”
Nëse ka dënime të gjera: Do të ketë një betejë të madhe për interpretimin e historisë. Serbia do ta përdorë vendimin diplomatikisht. Kosova do të përballet me nevojën për të ndarë dy gjëra: luftën për çlirim nga përgjegjësia individuale për krime.
13. Dhe këtu është pyetja më e madhe: a mund të ndahet Thaçi nga UÇK-ja?
Juridikisht, po. Historikisht, jo plotësisht. Hashim Thaçi është një nga figurat qendrore të historisë politike të UÇK-së dhe Kosovës. Prandaj një dënim i tij do të ketë pashmangshmërisht ndikim në perceptimin e asaj historie.
Por kjo nuk e ndryshon parimin: Thaçi mund të mbajë përgjegjësi penale për veprimet e tij pa qenë i nevojshëm përfundimi se çdo pjesëtar i UÇK-së ishte pjesë e një aktiviteti kriminal. Dhe anasjelltas: Pafajësia e Thaçit nuk do të ishte automatikisht një deklaratë gjyqësore se çdo veprim i çdo pjesëtari të UÇK-së ishte i ligjshëm.
Përfundimi, Nëse dënohet Thaçi, nuk dënohet juridikisht UÇK-ja. Por nëse aktgjykimi konstaton se Thaçi dhe drejtues të tjerë kanë pasur përgjegjësi penale për krime të kryera në kuadër të strukturave ose veprimtarisë së lidhur me UÇK-në, atëherë pasojat historike dhe politike për imazhin e UÇK-së do të jenë reale dhe të mëdha.
Prandaj, më 16 shtator, pyetja kryesore nuk duhet të jetë vetëm: “A u dënua Thaçi?”
Por: “Për çfarë u dënua? Mbi çfarë prove? Në çfarë forme përgjegjësie? Çfarë konstatoi gjykata për strukturat e UÇK-së? Dhe deri ku shkon përgjegjësia që gjykata ia atribuon secilit prej të akuzuarve?”
Vetëm pasi të lexohen këto pjesë të aktgjykimit mund të thuhet seriozisht nëse vendimi përbën një dënim individual, një goditje të rëndë ndaj një pjese të narrativës së UÇK-së, apo një kombinim të të dyjave.
Dhe një gjë është e sigurt: 16 shtatori nuk do të jetë vetëm një ditë gjyqësore. Për Kosovën, do të jetë një ditë përballjeje me historinë e saj.