Bernë, 8 shtator -Parlamenti kantonal i Zugut ishte skena e një tragjedie historike më 27 shtator 2001, kur një person i armatosur vrau 14 persona (11 anëtarë të parlamentit dhe 3 deputetë) përpara se t’i merrte jetën vetes.
Njëzet e kater vite më parë, një nga sulmet më të këqija terroriste në historinë e Zvicrës goditi kantonin e Zugut. Më 27 shtator 2001, një person i armatosur hyri me forcë në sallën e Këshillit të Madh dhe hapi zjarr, duke vrarë njëmbëdhjetë anëtarë të parlamentit dhe tre këshilltarë kantonalë përpara se ta drejtonte armën ndaj vetes.
Disa javë pas sulmeve të 11 shtatorit në Shtetet e Bashkuara, një tjetër sulm i përgjakshëm shkaktoi zemërim në Zvicër: sulmi ndaj parlamentit kantonal të Zugut.
Atë ditë, rreth orës 10:30 të mëngjesit, një zviceran 57-vjeçar i armatosur rëndë hyri në ndërtesën e parlamentit kantonal të Zugut. I bindur se ishte viktimë e një komploti të orkestruar nga autoritetet, burri kishte ndërmend të hakmerrej. I veshur si oficer policie, ai hapi zjarr, duke shkatërruar udhëheqësit politikë të kantonit: nga shtatë ministrat e Zugut, tre u vranë dhe dy u plagosën. Parlamenti humbi njëmbëdhjetë anëtarë të tij dhe katërmbëdhjetë deputetë u plagosën.
Personi i armatosur më pas shpërtheu një pajisje ndezëse të bërë në shtëpi përpara se të merrte jetën e tij, pesë minuta pas mbërritjes së tij, pasi kishte qëlluar gati njëqind të shtëna në sallë. Ai la një mesazh duke i përshkruar veprimet e tij si « një ditë zemërimi për mafian e Zugut ».
Në pamje të parë ai nuk ishte një njeri që njerëzit do ta shihnin si “monstër” apo terrorist. Por hetimi tregoi një kombinim shumë të rrezikshëm të problemeve psikologjike, urrejtjes ndaj autoriteteve dhe një konflikti që ishte përshkallëzuar për vite.
Friedrich Leibacher kishte një çrregullim personaliteti dhe një histori konfliktesh me ligjin dhe institucionet. Por ekspertiza psikiatrike arriti në përfundimin se në momentin e sulmit ai e dinte shumë mirë çfarë po bënte dhe kishte planifikuar veprimin me kujdes.
Çfarë e shtyu deri aty?
1. Ndjenja se ishte viktimë e sistemit
Leibacher kishte hyrë prej vitesh në konflikte ligjore me autoritetet e Zugut. Ai paraqiste ankesa dhe kundër-ankesa, por gjykatat i rrëzonin. Autoritetet e përshkruanin si një njeri të fiksuar pas procedurave dhe konflikteve juridike.
2. Zemërimi u kthye në urrejtje ndaj disave qe benin bllokime
Në një letër që la pas, ai fliste për një “ditë të zemërimit” kundër asaj që e quante “mafia e Zugut”. Pra, ai nuk po sulmonte njerëz rastësisht për një arsye të çastit; në mendjen e tij, ai po hakmerrej ndaj një sistemi që besonte se e kishte trajtuar padrejtësisht